TRENDEKİ KADIN

Öfkeler duman duman
Olanı biteni bu
Ben bir trene bindim
İstasyonda beni sevenleri bıraktım
Yanıma hiç eşya almamıştım
İsmimi bile değiştirmiştim
Öfkelerimi duman duman attım içimden
Gözlerimdeki yara izini sildim

Trende sana rastladım
Olanı biteni bu
Seni nasıl tanıdım şaştım kaldım
Önce ellerini tanıdım
Sonra yıldız yıldız bakışlarını
Uyuyanları seyre dalmıştın
Ben sana dönüktüm

Ben seni sevdim
Olanı biteni bu
Sen beni tanımamıştın
Gözümde güneş gözlüğü vardı
Rengim uçuktu ben başkaydım
Trenin sonuna gelmiştim
Üstelik gözlerim yoktu ne de ellerim
Bakışların bana yetmedi.

AKŞAM

Öylesine çok seviyorum ki bu akşam
Belki çıldırırım bir saate kadar
Oysa sabahtan böyle değildim
İşim vardı gücüm vardı
Yemek üzerine kahve bile içmiştim
Ne kızmış ne gülmüştüm
Bakkala da uğramıştım akşam üzeri
Alışveriş değildi benimkisi
İş olsun güç olsun
Sonra bu merdivenler yoruyor beni
Üstelik tökezliyorum ikide bir
Tam yukarıya çıkmışken
Bir gülüşün takıldı ayaklarıma
Belki çıldırırım sabaha doğru
Çıldırır mıyım ne dersin
Bu akşam çok seviyorum
Sen ne dersen de
Bu akşamda ne var anlamıyorum.

YAŞAMAK ve SEN

Kaçınılmaz bir yaşamak demektir seni sevmek
Varlığının sesini duymak her adım başında
Bir kıvılcımdır içimizde yüzyıllardır kalmış
Her köşebaşında sen varsın nice zamandır dönülmüş
Başka bir zamanın hatırlamadığı zamandır yaşadığımız

Bir ellerin vardır senin öylesi eller
Öylesi bir boynun vardır değme ressamın çizemediği
En ustanın bile biçimlendiremediği bir yaşamak eder ikisi
Sonra gözlerin gelir senin
Ötelerde bir uzayı belirleyen
Gözlerin vardır senin
Bir de en bilinmezinden bakışların
Bitmek tükenmek bilmez bir bakıştır yaşamak sende
Bir penceredir yüzyıllara açılmış
Seyredilmesi bir hoştur gözlerin senin

Kaçınılmaz bir yaşamaktır seni sevmek
En bilinmedik duygulara açılmak demektir
Kaçınılmaz bir gecenin sonunda
Pırıl pırıl sabahlarda uyanmak
Ve sonra yaşamayı öpmek demektir seni sevmek