MATEM

Bir kadın karalar bağladı
Matem günlerinin kutsal anısını
Mumların sıcaklığında yudumlayarak
Boşluğun kenarına tutundu.

Bir gölge düştü
Sonsuzluğun kanatlarını açarak
Derinlerde dondu kaldı.

Bir çığlık yükseldi
Bulutların yumuşaklığına yaslanarak
Uzaklara gözyaşı taşıdı.

Bir fidan boy verdi
Toprağın bağrından uzanarak
Güneşi bir solukta içti.

Bir bülbül öttü
Çığlığın saltanat sürdüğü yerleri
Bir anda fethetti.

Bir kadın karalar çözdü
Kaynaktan doldurduğu taslarıyla
Susuzluğunu bastırarak
Yaşamın ortasına atıldı.

TRENDEKİ KADIN

Öfkeler duman duman
Olanı biteni bu
Ben bir trene bindim
İstasyonda beni sevenleri bıraktım
Yanıma hiç eşya almamıştım
İsmimi bile değiştirmiştim
Öfkelerimi duman duman attım içimden
Gözlerimdeki yara izini sildim

Trende sana rastladım
Olanı biteni bu
Seni nasıl tanıdım şaştım kaldım
Önce ellerini tanıdım
Sonra yıldız yıldız bakışlarını
Uyuyanları seyre dalmıştın
Ben sana dönüktüm

Ben seni sevdim
Olanı biteni bu
Sen beni tanımamıştın
Gözümde güneş gözlüğü vardı
Rengim uçuktu ben başkaydım
Trenin sonuna gelmiştim
Üstelik gözlerim yoktu ne de ellerim
Bakışların bana yetmedi.